Otokar Akrep protoplasta Cobry Fot. Otokar

Tu znajdziesz obszerny materiał na tema Otokar Cobra - Kliknij.
Pierwszym „rodzinnym" modelem firmy był Otokar Akrep (Skorpion). Pierwszy prototyp tego samochodu zademonstrowano w maju 1993r. Produkcja seryjna tego modelu rozpoczęła się w czerwcu 1994r. Na pierwszy rzut oka pojazd ten przypomina produkowanego na licencji Land Rover Defender. Właściwie pojazd posiada na swoim wyposażeniu około 70% części z produkowanego na licencji angielskiego pojazdu terenowego. Pomimo krótkiego okresu produkcji samochód znalazł już zagranicznych nabywców - armie Maroka i Pakistanu.

Kadłub samochodu wykonano z tłoczonych blach stalowych o wysokiej twardości łączonych metodą spawania. Przetłoczenia blach nadały konstrukcji sztywności i większą odporność na obciążenia występujące podczas jazdy w terenie oraz umożliwiły nadanie nadwoziu korzystnej geometrii, ułatwiającej rykoszetowanie pocisków i rozpraszającej energię wybuchu miny.

Kadłub jest odporny na przebicie pociskami kal. 7,62 wystrzeliwanymi z dowolnej odległości pod dowolnym kątem oraz na odłamki pocisków artyleryjskich. Zważywszy, że mówimy o lekkim samochodzie opancerzonym można stwierdzić, że jest to przyzwoity poziom ochrony.

Otokar Akrep jest zaprojektowany w tradycyjnym układzie konstrukcyjnym samochodu z silnikiem i układem napędowym umieszczonym z przodu, pod wysuniętą maską oraz kabiną pasażerską umieszczoną z tyłu.

Pojazd jest produkowany w dwóch wersjach: dłuższej i krótszej. W dłuższej załogę stanowi 8 żołnierzy a w krótszej sześciu. W przedniej części kabiny pasażerskiej znajdują się miejsca kierowcy - po lewej stronie oraz dowódcy - obok, po prawej stronie. Obaj obserwują teren przez dwie duże, kuloodporne szyby umieszczone przed nimi oraz przez dwie mniejsze, boczne, umieszczone w drzwiach. Wszystkie szyby są kuloodporne i posiadają dodatkowo zatopione folie uniemożliwiające rozpryskiwanie się ewentualnych odłamków szkła. Obaj żołnierze zajmują miejsca przez duże drzwi osadzone w ścianach bocznych. W drzwiach tych znajdują się otwory strzelnicze umożliwiające prowadzenie ognia z broni osobistej. Trzecim żołnierzem „stałej" załogi jest działonowy. Jego miejsce znajduje się w osi wzdłużnej pojazdu, nieco z tyłu za kierowcą i dowódcą. Działonowy obsługuje wieżyczkę zamontowaną na stropie kadłuba. Firma Otokar proponuje trzy typy wież do montażu na samochodzie Akrep:

1) Zdalnie sterowana wieżyczka uzbrojona w karabin maszynowy kał. 7,62 mm; w dolnej części wieżyczki zamontowano urządzenia optyczne, nad którymi osadzono karabin maszynowy. Wieżyczka jest naprowadzana z wnętrza samochodu dzięki układowi elektrycznemu. Zakres jej obrotu wynosi 180°, natomiast zakres kątów podniesienia karabinu wynosi od -20° do +70°. Dzienny przyrząd obserwacyjno-celowniczy umożliwia obserwację w trybie szerokiego pola widzenia (zakres widzialności 25°, powiększenie 1x) oraz w trybie wąskiego pola widzenia (zakres widzialności 8°, powiększenie 8x). W warunkach nocnych wykorzystywany jest wzmacniać/ obrazu umożliwiający obserwację w trybie szerokiego pola widzenia (zakres widzialności 22°, powiększenie 1x) oraz w trybie wąskiego pola widzenia (zakres widzialności 7°, powiększenie 7x). Zapas amunicji w wieżyczce wynosi 3000 nabojów. Dodatkowo możliwe jest zamontowanie dodatkowego zapasu 230 dodatkowych nabojów.

2) Zdalnie sterowana wieżyczka uzbrojona w dwa sprzężone karabiny maszynowe kał. 7,62 mm; na obrotowej podstawie zamontowano urządzenia optyczne, na, zewnątrz których osadzono karabiny maszynowe. Wieżyczka jest naprowadzana z wnętrza samochodu dzięki układowi elektrycznemu. Zakres jej obrotu wynosi nx360°, natomiast zakres kątów podniesienia karabinu wynosi od -18° do +45°. Dzienny przyrząd obserwacyjno-celowniczy (kamera CCD) umożliwia obserwację w trybie szerokiego pola widzenia (zakres widzialności 25°, powiększenie 1x) oraz w trybie wąskiego pola widzenia (zakres widzialności 8°, powiększenie 8x). W warunkach nocnych wykorzystywana jest kamera termowizyjna FLIR umożliwiająca obserwację w dowolnych warunkach na odległości do 3000 m. Obraz z przyrządów optycznych wieżyczki jest również wyświetlany na monitorze znajdującym się przed dowódcą. Zapas amunicji w wieżyczce wynosi 3000 nabojów. Istnieje możliwość ochrony obiektywu poprzez pancerna osłonę.

3) Odkryta wieżyczka z karabinem maszynowym. Wieżyczka ta posiada osłony zestali pancernej oraz dwa okienka z szyb kuloodpornych. Interesującym jest właz dla działonowego, który znajduje się na dachu a płyty pancerne znajdują się nad włazem. Wieżyczka ta umożliwia na zastosowanie dowolnego uzbrojenia strzeleckiego i jest przeważnie stosowana w wydłużonej wersji pojazdu.

W tylnej części nadwozia, wzdłuż ścian zamontowano ławeczki, na których można przewieźć żołnierzy piechoty. W krótszej wersji pojazdu liczba żołnierzy jest ograniczona do czterech, ze względu na skromną objętość wnętrza, żołnierze ci mogą zajmować miejsca w pojeździe poprzez drzwi wykonane w tylnej ścianie nadwozia. Ze względów na bezpieczeństwo żołnierzy opuszczających pojazd jest to dość dobre rozwiązanie. Drzwi są jednoczęściowe, z kuloodporną szybą w górnej części i otwierają się na prawą stronę. Możliwe jest prowadzenie ognia z broni etatowej. Służą do tego gniazda strzeleckie - po jednym w bocznej ścianie nadwozia oraz jeden w tylnych drzwiach (nad nimi znajdują cię okienka wykonane z szyb kuloodpornych). Co ciekawe możliwość prowadzenia ognia z wnętrza wozu ze swojej broni ma także kierowca i dowódca. W ich drzwiach również wykonano otwory strzeleckie.

W wydłużonej wersji znajduje się po trzy otwory strzeleckie po każdej ze stron pojazdu. Z tym wyjątkiem, iż na prawej ścianie znajdują się dwa otwory a trzeci umieszczono na tylnej ukośnej ścianie. Ponadto wydłużona wersja optycznie różni się kołem zapasowym umieszczonym w tylnej części dachu. Warto zaznaczyć, iż koła tego pojazdu są wyposażone w dodatkowe bandaże gumowe umożliwiające kontynuowanie jazdy przy rozerwanej oponie.

Silnik pojazdu znajduje się w przedniej części. Dostęp do niego ułatwiają trzy pokrywy (jedna środkowa największa i dwie mniejsze po prawej i lewej stronie). Silnik, układ napędowy, elementy zawieszenia, układ kierowniczy oraz hamulcowy zostały przejęte z samochodu Land Rover Defender. Tego typu wybieg pozwolił na znaczne skrócenie procesu projektowego gdyż w terenowych pojazdach najważniejszymi są silnik i zawieszenie. Samochód opancerzony Otokar Akrep napędzany może być jednym z dwóch oferowanych silników. Jako podstawową jednostkę napędową oferuje się znany miłośnikom Defendera i cieszący się ogromnym sentymentem 3,5-litrowy, ośmiocylindrowy silnik benzynowy o mocy 100 kW (134 KM) rozwijanej przy 5000 obr/min. Większość użytkowników najbardziej chwalą sobie jego niezawodność i potężny moment obrotowy (253 Nm) dostępny już przy 2000 obr/min. Jako jego alternatywę proponuje się również znany z Land Roverów silnik 300 TDi o zapłonie samoczynnym. Jego moc jest mniejsza i wynosi 83 kW (111 KM) przy 4000 obr/min, natomiast szacunek budzi moment obrotowy 265 Nm osiągany przy 1800 obr/min. Silnik poprzez jednotarczowe, suche, hydraulicznie sterowane sprzęgło napędza skrzynię biegów. Ten zespół również jest proponowany przez fabrykę w dwóch wariantach. Podstawową propozycją jest z Land Rovera Defendera manualna skrzynia biegów, o 5 przełożeniach do jazdy do przodu i jedno wsteczne. Inna propozycja to czterobiegowa automatyczna skrzynia biegów. Napęd ze skrzyni biegów przekazywany jest na dwubiegową skrzynię redukcyjną posiadającą wbudowaną międzymostową, blokowaną przekładnię różnicową. Dalej rozprowadzany jest na hipoidalne przekładnie różnicowe osi. Zatem wszystkie koła są napędzane w sposób ciągły. Samochód zawieszony jest na sztywnych osiach dodatkowo wzmocnionych drążkiem Panharda oraz drążkiem przeciwpoślizgowym. Elementami sprężystymi zawieszenia są sprężyny spiralne, a tłumiącymi amortyzatory hydrauliczne. Na kołach montowane są opony o rozmiarze 8.25x16 oraz wkładki gumowe umożliwiające dalszą jazdę po uszkodzeniu ogumienia. Układ kierowniczy jest wspomagany. Układ hamulcowy oddziaływuje na hamulce tarczowe umieszczone przy wszystkich kołach. Tarcze hamulców kół przedniej osi są wentylowane. Jako hamulec postojowy wykorzystywany jest osobny hamulec bębnowy zblokowany z zespołami układu napędowego. Na bazie cieszącego się dużym powodzeniem samochodu opancerzonego firma skonstruowała dwie dalsze odmiany, które bardzo szybko znalazły zastosowanie w armii tureckiej, oraz w siłach policyjnych. Są to transporter opancerzony oraz pojazd bezpieczeństwa wewnętrznego.

Jak już wspomniano istnieje druga wydłużona wersja pojazdu, w której zasadniczym przeróbkom uległa tylna część nadwozia. Została ona wydłużona ze względu na możliwość przewożenia w warunkach bojowych sześciu żołnierzy. Są oni rozmieszczeni po trzech na (czterech składanych) ławeczkach przymocowanych do ścian kadłuba, twarzami do siebie. Jak już wspomniano w wydłużonej wersji zwiększono liczbę peryskopów i gniazd strzeleckich. W lewej ścianie zamontowano trzy gniazda strzeleckie, w prawej dwa. Zachowano również gniazdo i peryskop umieszczone w drzwiach tylnych. Interesująco rozwiązano gniazdo strzeleckie dla tylnego prawego żołnierza. Zamontowano je w skośnej ściance łączącej bok z tyłem. Takie umiejscowienie pozwala temu żołnierzowi bronić zarówno boku transportera, jak i jego tyłu.

Uzbrojeniem transportera jest karabin maszynowy kał. 7,62 umieszczony na stropie kadłuba w osi wieży. Ogień z niego może prowadzić jeden z żołnierzy desantu po wychyleniu się przez otwarty właz stropowy. Karabin umieszczony jest na obrotnicy osadzonej dookoła włazu. Strzelec chroniony jest przez osłony z blach pancernych umieszczone z przodu i po jego bokach. Plecy strzelca zasłonięte są przez otwartą pokrywę włazu. Zarówno karabin jak i obrotnica przemieszczane są siłą mięśni strzelca.

Obie wersje pojazdu mogą być wyposażone w osiem wyrzutni granatów dymnych. Dla zwiększenia mobilności pojazd wyposażono w wyciągarkę montowaną na przednim zderzaku. W przypadku stosowania pojazdu w trudnych warunkach klimatycznych przewiduje się możliwość zamontowania klimatyzacji. Ze względu na ograniczenie kosztów produkcji pojazd nie posiada modułu ochrony ABC. Tym niemniej istnieje możliwość zamontowania takowego. Ponadto istnieje możliwość zamontowania części wyposażenia z policyjne wersji tzn.: tarana do niszczenia barykad; głośników i reflektora szperacza.

Interesującym jest zastosowanie uchwytów przymocowanych na pancerzu pojazdu służących do przenoszenia drogą powietrzną pojazdu przy pomocy śmigłowców transportowych. Uchwyty te ułatwiają również załadunek pojazdów na statki przy pomocy dźwigów portowych.

Psychologiczne oddziaływanie na wzburzony tłum i ochrona policjantów są głównymi zaletami tureckiego wozu policyjnego Otokar Akrep, który został zbudowany do spełnienia odmiennych od wojskowych celów - działań policyjnych. W podstawowym nadwoziu samochodu rozpoznawczego zmniejszono nieco przednie okno dowódcy, by w uzyskanym miejscu zamontować luk do wystrzeliwania z wnętrza granatów. Ponadto na bokach pojazdu zamontowano po cztery dodatkowe wyrzutnie granatów. Wszystkie kuloodporne szyby samochodu zostały zabezpieczone dodatkowymi stalowymi kratami. Ze względu na zwiększenie bezpieczeństwa załogi w pojeździe zamontowano dodatkowy układ przeciwpożarowy uniemożliwiający zapalenie się opon. Dysze tego układu doprowadzone są do błotników wszystkich kół. Na stropie kadłuba montuje się specjalną wieżę policyjną. Jedynym uzbrojeniem wieżyczki jest granatnik. W wieży został zamontowany wysuwany maszt, na którym osadzono kamerę wideo sprzężoną z dwoma reflektorami-szperaczami. Cały zespół został osłonięty stalową siatką. Kamera może być obracana w płaszczyźnie pionowej. Zmianę położenia w poziomie zapewnia ręczny mechanizm obrotu całej wieżyczki. Kamera umożliwia płynną zmianę ogniskowej oraz pracę w warunkach słabej widoczności. Obraz z kamery zapisywany jest na taśmie magnetowidu oraz dodatkowo wyświetlany jest na monitorze wewnątrz wieżyczki i na monitorze wbudowanym w konsolę przed dowódcą pojazdu. Oczywiście Otokar Akrep wyposażony jest w standardowe akcesoria policyjne: światła sygnalizacyjne, syreny o dużej mocy dźwięku oraz głośniki. Pewność działania w każdych warunkach zapewnia załodze zamontowany klimatyzator z dodatkowym urządzeniem filtropochłaniającym. Urządzenie to jest przydatne zwłaszcza podczas operowania w strefie zadymienia gazami oraz w upalne dni.

Przedstawiona konstrukcja jest dobrym przykładem wykorzystania w pełni pieniędzy podatników. Pojazdy te powstały w krótkim czasie. Najważniejszą rzeczą było określenie początkowych założeń taktyczno technicznych tych pojazdów i konsekwentne ich realizowanie. Wykorzystanie wielu komponentów zagranicznych w znacznym stopniu uprościło proces przygotowania prototypu i proces produkcyjny.

Dane taktyczno-techniczne transportera Otokar Akrep (wersja wydłużona)

• – Załoga 3 (2+6);
• – Układ napędowy 4x4;
• – Masa bojowa [kg] 3600;
• – Długość całkowita [mm] 4190 (4440) ;
• – Szerokość całkowita [mm] 1910 (1915);
• – Wysokość do stropu nadwozia [mm] 2010;
• – Prześwit [mm] 230;
• – Rozstaw osi [mm] 2694 ;
• – Prędkość maksymalna [km/h] 125;
• – Zapas paliwa [dm3] 85;
• – Zasięg [km] 650;
• – Głębokość brodu [m] 0.6.