BWP 1 do napędu na wodzie wykorzystuje układ gąsienicowy  w tym celu tunel nad górną taśmą został poszerzony i wyprofilowany. Z tyłu BWP 1 na końcu tunelu nad gąsienicą znajdują się kierownice potęgujące strumień wody. Fot. militaryrok

Wchodzący do użytkowania BWP-1 zaprezentował nowatorskie podejście do projektowania gąsienicowych wozów bojowych. Było to możliwe za sprawą szczególnego podejścia do zachowania równowagi pomiędzy możliwe wysokim zachowaniem parametrów: mobilności, siły ognia oraz ochrony załogi. Współcześnie te parametry nieco się zdewaluowały, może poza mobilnością, która może imponować, jednak przed laty budziły respekt, pojazd po prostu przewyższał konkurencję z krajów NATO. Na pierwszy rzut oka pojazd szokował znacznie niższą sylwetką od zachodnich odpowiedników. Był to jeden z elementów obronnych utrudniania wykrycia. Mimo niezbyt grubych płyt pancernych, pojazd był trudny do trafienia a przebijalność pancerza była ograniczona z uwagi na duże pochylenie płyt. Załogę wozu stanowi 11 osób z czego 8 żołnierzy przewożonych jest w desancie bokiem do kierunku jazdy. Mają oni możliwość prowadzenia ognia przez otwory strzelnicze z burt bocznych także w czasie jazdy. Dodajmy, że ogień ten był mało skuteczny. Piechota opuszczała desant poprzez podwójne uchylane drzwi ( ewentualnie przez włazy w stropie). Jako ciekawostkę można dodać, że w drzwiach tych znajdowało się paliwo, jednak na czas boju było one zastępowane piaskiem. W przednie części kadłuba po jego lewej stronie znajdowało się miejsce kierowcy. Bezpośrednio za nim siedział dowódca wozu. Po prawej stronie był przedział silnikowy. Do napędu wykorzystywano 6 cylindrowy Diesel w układzie V UTD -20. Osiągał on moc 300 KM, pozwalała to na osiąganie niebagatelnej prędkości 80 km/h. Z silnikiem współpracowała mechaniczna 5 biegowa przekładnia. Dźwignia zmiany biegów znajdowała się przy wolancie sterującym. Skręt pojazdu odbywał się poprzez przyhamowanie gąsienicy strony zabieganej (wewnętrznej) z wykorzystaniem planetarnych mechanizmów skrętu o 2 stopniach. Pojazd był stosunkowo lekki jego masa oscylowała w zakresie 12500-13000 kg. Było to miedzy innymi podyktowane wymogiem pływania. BWP-1 to świetny pływak. To  standardowych manewrów należało wejście do wody z marszu poprzez skok ze skarpy. Do napędu na wodzie i osiągania prędkości 8 km/h służą gąsienice, które pracują w tunelu wodnym wyznaczonym przez boczne fartuchy. Instalacja do pływania w tym falochron stawiane były pneumatycznie. Także pneumatyczny był podstawowy sposób rozruchu silnika, elektryczny jako awaryjny.  W środkowej części wozu znajduje się jedno osobowa wieża z armatą gładkolufową 2A28 kalibru 73 mm, karabin maszynowy PKT kalibru 7,62 mm, wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych 9M14M; ponadto w przedziale desantowym można przewozić granatnik przeciwpancerny RPG-7 lub przeciwlotniczy zestaw rakietowy 9M32.
Zasilanie armaty odbywa się automatem ładowania. Naprowadzanie: w płaszczyźnie poziomej i pionowej – elektryczne (bez stabilizacji). Wspomniany ppk kryptonim Malutka sterowany był droga kablową i wymaga przez cały czas naprowadzania przez operatora (więcej o ppk znajdziesz tutaj). BWP-1 posiada pełną ochronę ABC, celownik: dzienno-nocny 1PN22M1, urządzenie ogrzewczo-wentylacyjne, urządzenie filtrowentylacyjne, radiostacja R-123, telefon wewnętrzny R-124, termiczna aparatura dymotwórcza (TAD).

Pojazd produkowany był w ZSRR oraz na licencji w Czechosłowacji użytkowanych w wielu krajach na całym świecie. Do dnia dzisiejszego podstawowy wóz sił zbrojnych RP (około 1300 szt. w 2006r.)

Przeczytaj także o BWP-3. 

• Dane taktyczno-techniczne:
  wymiary: 6460x2940x1881 mm;
  masa bojowa: 12 600 kg;
  kąt ostrzału w płaszczyźnie pionowej: od –50 do +300;
  kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej: 3600;
  prędkość początkowa (maksymalna) pocisku kumulacyjnego: 400 m/s (665 m/s);
  prędkość początkowa pocisku odłamkowego: 290 m/s;
  maksymalna donośność strzału pociskiem odłamkowym: 4500 m;
  odległość strzału bezwzględnego pociskiem kumulacyjnym: 765 m;
  szybkostrzelność praktyczna: 8–10 strz./min;
  obsługa: 3 + 8 żołnierzy;
  moc silnika: 221 kW (300 KM);
  pojemność zbiorników paliwa: 460 dm3;
  prędkość maksymalna: 65 km/h, pływania – 8 km/h;
  zasięg jazdy: 600 km;
  zdolność pokonywania terenu:
  – rowy o szerokości: 2,5 m;
  – ścianki o wysokości: 0,7 m;
  – brody o głębokości: pływa;
  – wzniesienia o nachyleniu: 35o.
  Amunicja do armaty:
  typ naboju: zespolony, z łuską metalową;
  rodzaje pocisków: kumulacyjny (z napędem rakietowym), odłamkowo-burzący;
  masa naboju: 3,5–4,6 kg;
  masa pocisku kumulacyjnego: 2,6 kg;
  zapas przewożonej amunicji: 40 naboi.
  Przeciwpancerne pociski kierowane:
  rodzaj naprowadzania: ręczne;
  zasięg: 500–3000 m;
  zapas pocisków: 4 sztuki.