Prawie 200 000 egzemplarzy służy w armii amerykańskiej Fot. Militaryrok

Jak ogłosił w dniu 5 czerwca 2009 rzecznik prasowy US army ppłk Downie Martin, HMMWV będą w dalszym ciągu produkowane w USA przez amerykańską firmę, a decyzja o sprzedaży Hummera nie ma wpływu na dostawy dla armii. Wg niego, prawa własności do produkcji wojskowej „nie mogą być własnością tej samej firmy". Historia HMMWV i wersji cywilnej, czyli Hummera, zaczęła się w 1979 roku od ogłoszenia przetargu na zakup samochodu terenowego dla wojska. Postawiono szereg wymagań, ale na czoło wysuwała się bardzo wysoka mobilność w terenie, którą miał się wykazać przyszły, nowy nabytek amerykańskie armii.

Historia, najpierw HMMWV, a następnie "Hammera", zaczęła się w 1979 roku od ogłoszenia przetargu na samochód wysokiej mobilności dla US army. Postawiono szereg wymagań, ale na czoło wysuwała się bardzo wysoka mobilność w terenie. Zainteresowane firmy rozpoczęły pracę nad prototypem, który spełniłby te oczekiwania. W szranki stanęły trzy firmy: Teledyne, Chrysler Defence oraz AM General. Pierwsza batalia prototypów odbyła się w ciągu 11 miesięcy na poligonach Nevady. Drugi etap testów zaaplikowano większej grupie pojazdów z poszczególnych firm, testowano wozy sanitarne, wersję bojową oraz cargo. Nie zrezygnowano z oceny niezawodności, weryfikowanej od Arktyki po pustynie. Z tej batalii zwycięsko wyszedł AM General. Spełnienie wymagań i oczekiwań wojska zaowocowało podpisaniem w marcu 1983 roku pierwszego kontraktu, który obejmował dostarczenie 55 000 wozów w ciągu pięciu lat.

Pierwszą transzę pojazdów wyprodukowano do 1990 r. W 1989 r. zamówiono kolejne wozy w zmodernizowanych odmianach A1 produkowane w latach 1993-95 i A2 schodzące z taśm fabrycznych od 1995 r. W ciągu kilkunastu ostatnich lat powstało kilkadziesiąt odmian pojazdu, w różnej kompletacji wyposażenia uzbrojenia i ochrony biernej pojazdu. Cały czas trwa doskonalenie konstrukcji, głównie poprzez dopancerzanie.

Początkowo pojazdy posiadały cztero- i pięcioznakowe oznaczenia (np. M998, M1026, M1034). Od 1993 r. wprowadzono do produkcji odmiany oznaczanie dodatkowe A1, np. M1097A1. Po dwu latach dokonano kolejnej modernizacji pojazdów do standardu A2. Zastosowano nowy, mocniejszy silnik i układ kierowniczy, oświetlenie pojazdu, elektroniczne elementy sterowania układu napędowego, nowy układ wentylacji i ogrzewania wnętrza, zwiększono przestrzeń ładunkową i ładowność, wzmocniono konstrukcję.

Podstawową wersją HMMWV był początkowo M998, obecnie jest to model M1097A2, tzw. bazowy. Pozostałe wersje posiadają to samo podwozie, układ napędowy i zawieszenie. Na bazie M1097A2 skonstruowano także rodzinę „Expanded Capacity” o zwiększonej ładowności (M1113/1114/1116). Pełna gama obejmuję przeszło 40 modeli. Na bazie HMMWV powstało kilkanaście innych typów pojazdów np. szwajcarski Mowag Eagle , turecki Otokar Cobra, w Chinach skopiowano HMMWV bezlicencyjnie.

Elementem nośnym pojazdu jest stalowa rama. Część elementów konstrukcji wykonano ze stopów aluminium, w celu zmniejszenia masy własnej, sposobem łączenia konstrukcji jest spawanie, klejenie i nitowanie. Pomiędzy ramą a podłogą nadwozia zastosowano sprężyste elementy amortyzujące, dzięki temu odkształcenia elementów nośnych pojazdu w czasie jazdy terenowej są zminimalizowane. W wersji podstawowej (M1097A2) nadwozie pojazdu posiada dwa miejsca siedzące: kierowcy, dowódcy i platformę ładunkową (do montażu zabudowy np. kontenerów).

HMMWV są napędzane przez 8. cylindrowy, widlasty silnik wysokoprężny General Motors, chłodzony cieczą, umieszczony podłużnie, o pojemności 6,22 dm3 i mocy w rodzinie pojazdów oznaczanych A1 od 132 KMdo 150 KM przy 3600 obr/min. Odmiany A2 posiadają zmodernizowany silnik o pojemności 6,5 l i mocy 160 KM przy 3400 obr/min. Przeniesienie napędu na koła zapewnia automatyczna skrzynia biegów Hydramatic THM400 o 3 przełożeniach do przodu i 2 do tyłu. (wersja -A2 - elektronicznie sterowana typu GM4L80E o 4 przełożeniach). Ze skrzyni biegów napęd przenoszony jest na przekładnię hydrokinetyczną, reduktor, skrzynki z mechanizmami różnicowymi oraz przekładnie planetarne (zwolnice) kół. Te ostatnie wykonane są w układzie pionowym, zwiększono w ten sposób prześwit wozu do 406 mm. Koła wyposażono w opony o wymiarach 37x12,5 R16.5LT, ich konstrukcja umożliwia jazdę bez powietrza na odległość 50 km . Opcjonalnie montowany jest system elektronicznej regulacji ciśnienia w oponach - wersje A2 mają ten system standardowo.

Co dalej? Planowane jest wprowadzenie nowej generacji. Celowi temu służy program JLTV, prowadzony wspólnie przez wojska lądowe, piechotę morską i dowództwo operacji specjalnych.

Tutaj przeczytasz o wersjach cywilnych - kliknij.