Użycie przysłówka „ostatecznie” jest szczególnie odpowiednie w tym miejscu, ponieważ realizacja programu DARDO była wielokrotnie opóźniana i przekładana. Związane było to po części z licznymi zmianami w konstrukcji pojazdu, które wpro-wadzane były progresywnie jako rezultat ewolucji wymagań operacyjnych, jednak podstawową przyczyna były problemy natury finansowej. Chodziło głównie o fakt, że priorytetem w programie wymiany opancerzonych wozów bojowych dla armii włoskiej był rozwój i produkcja seryjna czołgu C-1 ARIETE.

Pierwsze prace nad nowym bojowym wozem piechoty dla armii włoskiej rozpo-częte zostały w 1973 roku, pomimo, że pierwszy kontrakt na właściwy rozwój wozu został przyznany firmie OTOMelara dopiero w roku 1981. Oficjalne oznaczenie wozu (VCC-80, Veicole Corazzato da Combattimento per gli anni ’80, bojowy wóz opance-rzony na lata 80-te) w widoczny sposób zdradza zbyt optymistycznie przyjęty plan wprowadzenia wozu na wyposażenie wojska, przy czym należy w tym miejscu dodać, że gdyby nie problemy finansowe, wóz DARDO mógłby być wprowadzony do służby na początku lub w połowie lat 90-tych. Trzy prototypy wozy były ukończone w 1985-86 roku i były stopniowo modyfikowane na bazie nowych wymagań sformułowanych przez Sztab Generalny w 1987 i ponownie (w odniesieniu do wieży) 1990-91 roku.

Zewnętrznie dokręcane elementy opancerzenie dodatkowego są dobrze widoczne zarówno na wieży jak i na kadłubie fot. producent

W armii włoskiej wóz DARDO był wprowadzany w miejsce co najmniej części starzejących się wozów VCC-1 i VCC-2, które zbudowane zostały na bazie wysłużo-nej konstrukcji M113. W pierwszej kolejności w wozy DARDO wyposażono Pułki Bersaglieri 8 i 18 wchodzące w skład Brygady Zmechanizowanej „Garibaldi”, Pułki 82 (Zmechanizowany) i 11 (Bersaglieri) z Brygady Pancernej „Ariete”, jak również (w późniejszym terminie) Pułki Bersaglieri 2 i 3 z Brygady Zmechanizowanej „Centauro” i 7 Pułk Bersaglieri z Brygady Zmechanizowanej „Pinerolo”.
Zapraszamy do przeczytania pełnej wersji...