Odwiecznym problemem, a zarazem zaletą jest duża manewrowość operacyjna wojsk powietrzno-desantowych, która narzuca ogromne ograniczenia dla ich ruchliwości taktycznej. Duże ograniczenia możliwość transportu ciężkiego sprzętu sprawiają, iż współczesne oddziały wojsk powietrzno desantowych, aeromobilnych i piechoty morskiej są wyposażane w lekkie, charakteryzujące się dużą manewrowością pojazdy opancerzone. Zastosowanie jednostek wojsk powietrzno-desantowych na szeroką skalę wymaga zapewnienia tym formacjom między innymi odpowiedniej ilości środków przeciwpancernych. Jednostki radzieckie specjalnego przeznaczenia były wyposażane w całą rodzinę lekkich czołgów począwszy od T-18 (przyjętego na uzbrojenie w 1927 r.), a skończywszy na (znanym również w Polsce) PT-76. Ogromne ilości sprzętu dla wojsk powietrzno desantowych dostarczała Wołgogradzka Fabryka Traktorów. Zakład ten może pochwalić się opracowaniem takich konstrukcji jak wprowadzonym do produkcji w 1969 roku BMD-1, w 1977 BMD-1P, w 1985 BMD-2 i w 1990 roku BMD-3.

Pierwsze ćwiczenia z wykorzystaniem dywizji powietrzno-desantowej odbyły się w już w okresie międzywojennym. Polegały one na desancie spadochroniarzy na teren lotniska, opanowaniu wyznaczonego rejonu i umożliwieniu lądowania na zajmowanym obszarze samolotów transportowych z lekkimi czołgami i siłami głównymi.

Przed drugą wojną światową ZSRR posiadało największą na świecie liczbę spadochroniarzy. W owym czasie panowała wręcz moda na zdobycie przez każdego pioniera czy członka Komsomołu odznaki spadochronowej. W czasie drugiej wojny światowej ze względu na zaskoczenie, a przede wszystkim utratę większości samolotów transportowych żołnierze jednostek powietrzno-desantowych walczyli jako zwykła piechota.

Wszystkie dotychczasowe desanty ....
Przeczytaj pełną wersję artykułu.