Wiesel 1 z armatą 30 mm. Fot. Rheinmettall

Historia powstania transportera Wiesel rozpoczęła się w pierwszej połowie lat 70-tych w RFN od ogłoszenia konkursu na lekki pojazd dla wojsk powietrzno-desantowych. Surowe zasady konkursu określały wymagania takie jak: masę do 6 t, długość 3.3 m, wysokość 1.8 m (z możliwością zmniejszenia do 1.3 m w przypadku demontażu uzbrojenia) oraz zdolność przenoszenia przez pojazd ciężkiego uzbrojenia ppanc. Narzucenie tak niewielkich wymiarów pozwala na transport pojazdu drogą powietrzną, w ładowni samolotów transportowych i helikopterów lub podwieszonego na haku transportowym. Najlepszą propozycją zgłoszoną do konkursu był nietypowy model firmy Porsche. Warto przypomnieć, iż zakłady te są prekursorami w dziedzinie udanych konstrukcji gąsienicowych pojazdów pancernych (Ferdynand, Tygrys). Rozstrzygnięcie konkursu nastąpiło w 1978 roku. Firma dostarczyła do testów sześć pierwszych prototypów „Łasic”. Niestety z powodu trudności budżetowych w niemieckie armii, wygranie konkursu nie spowodowało automatycznego zakupu i uruchomienia seryjnej produkcji tego pojazdu. Odwlekanie decyzji o złożeniu zamówień nie spowodowało przerwania prac rozwojowych nad tymi pojazdami, które były kontynuowane poprzez połączone zespoły inżynierów z dwóch firm Porsche i MaK Krup. W 1987 roku Firma MaK otrzymała pierwsze poważne zlecenie ze strony armii niemieckiej na dostawę 343 sztuk pojazdów Wiesel (właściwie Wiesel 1), z czego 210 w wersji uzbrojonej w wyrzutnię ppk TOW (zwanych niszczycielami czołgów), i 133 uzbrojonych w działka kal. 20 mm (tzw. Wersja zwiadowcza). Zakończenie realizacji kontraktu nastąpiło w 1992 roku. Pojazd zaprojektowany zgodnie z STANAGIEM 2895 dla następujących wymogów:

- A 1 (niezmiernie gorący i suchy);

- B 2 (gorący i wilgotny);

- C 1 (zimny do – 25°C).

Ładunek użyteczny i efektywna pojemność pojazdu muszą być dostateczne dla załogi i określonego do zadania wyposażenia. Wiesel miał zapewniać ochronę przed pociskami kal 7.62 mm oraz przed odłamkami z pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm dla eksplozji pocisku w odległości 20 m, i przeciw skutkom wybuchu min przeciwpiechotnych. Projektując, konstruktorzy założyli ograniczenie wymiarów zewnętrznych pojazdu, które umożliwiłoby transport dwóch pojazdów w samolocie C-130 oraz jednego w ładowni śmigłowca CH-53 G.

Zapraszamy do pełnej wersji monografii